kultura enter miesięcznik wymiany idei

Стварэнне люблінскай групы «Замак» аказалася значным не толькі з мясцовай, але агульнапольскай перспектывы,. Можна сказаць, што гэта, безумоўна, найлепш падрыхтаваная «мастацкая рэвалюцыя» у польскім асяроддзі, звязаным з сучасным мастацтвам апошняга паўстагоддзя. >>

Мастак распачаў працоўны працэс у рэальнай прасторы: здзёр з падлогі сінтэтычную плітку, змясціў яе на сцены галерэі, зрабіўшы своеасаблівую інверсію, змяніўшы пункты арыентацыі, узняўшы звычайную рэч да рангу татальнай перабудовы інтэр’еру. >>

Люблін быў адным з нешматлікіх гарадоў, дзе мастакі мелі магчымасць свабоднага самавыяўлення ў складаныя 1970-1980 гады. Адсюль паходзяць творцы, якія сёння лічацца галоўнымі прадстаўнікамі польскага перформансу. Не здзіўляюць словы Збігнева Варпэхоўскага, які ў 1984 г. напісаў: „[…] Люблін бачыў найбольш перформансаў”. >>

Дзейнасць Бароўскага палягала ў «бесперапынным падважванні папярэдніх дасягненняў». Ці можна было пайсці далей? Хіба толькі пакінуўшы артыстычнае жыццё, не прымаючы гульні з art world’ам, не абдумваючы стратэгіі, адмаўляючыся ад удзелу, выбіраючы маўчанне, што мастак і ўчыніў. >>

Непасрэднае разуменне жыцця як матэрыі ў спалучэнні з неабмежаваным уяўленнем і мэтанакіраванасцю вызначалі спецыфіку трансавангарду ў люблінскім разуменні. Riders of the Lost Black Volga сталі голасам свайго пакалення. >>

З Вальдэмарам Татарчуком, мастаком і дырэктарам галерэі “Лабірынт” размаўляе Марцін Лахоўскі. >>

Калі мы вызначалі прынцыпы дзейнасці Белай галерэі, то падкрэслівалі, што будзем паказваць мастацтва маладых, і да сёння гэта не змянілася. Я часам думаю, што гэта непаразуменне – мы працуем ужо 26 год і да гэтай пары не з’явіліся маладыя, якія б павывозілі нас на тачках.

>>

Пра галерэю «Конт», Люблінскае Таварыства заахвочвання мастацтва і Семінары Культуры са Збігневам Сабчуком размаўляе Марта Рычкоўска. >>

Гісторыя люблінскіх галерэй сучаснага мастацтва пачалася ў палове 1950-х. Найстарэйшая з іх – Бюро Мастацкіх выставаў (BWA) – была створаная ў 1956 годзе, і ў наступныя дзесяцігоддзі здзейсніла шматлікія шматлікія мастацкія праекты.  Апрача BWA, асабліва важнае месца займаюць Белая галерэя,галерэя “Конт”, а таксама самая маладая з іх, звязаная з Люблінскім Таварыствам заахвочвання мастацтва – галерэя Ліпова, 13. >>

>>

Powstanie lubelskiej grupy „Zamek” okazało się znaczące nie tylko w perspektywie lokalnej, ale i ogólnopolskiej. Można powiedzieć, że była to zdecydowanie najlepiej przygotowana „rewolucja artystyczna” w polskim środowisku związanym ze sztuką współczesną ostatniego półwiecza.

>>

Artysta zainicjował proces pracy w realnej przestrzeni: zdarł z podłogi płytki PCV, umieszczając je na ścianach galerii, dokonując swoistej inwersji, zmiany punktów orientacji, monumentalizując zwykły przedmiot do rangi totalnej aranżacji wnętrza.

>>

Lublin był jednym z nielicznych miast, gdzie artyści mieli możliwość swobodnej wypowiedzi w trudnych latach 70. i 80. Stąd pochodzą artyści, dziś uchodzący za czołowych reprezentantów polskiego performansu. Nie dziwią słowa Zbigniewa Warpechowskiego, który w 1984 r. napisał: „[…] Lublin oglądał najwięcej performance’ów”. >>

Aktywność Borowskiego polegała na „permanentnym kwestionowaniu dotychczasowych osiągnięć”. Czy można było pójść dalej? Chyba tylko wycofując się z życia artystycznego, nie podejmując gry z art worldem, nie obmyślając strategii, odmawiając udziału, wybierając milczenie, co też artysta zrobił. >>

Bezpośrednie traktowanie życia, jako materii w połączeniu z nieokiełznaną wyobraźnią i determinacją, jaka cechowała artystów, stanowiły o specyfice transawangardy w lubelskim wydaniu. Riders of the Lost Black Volga stali się głosem swojego pokolenia. >>

Z Waldemarem Tatarczukiem, artystą i dyrektorem Galerii Labirynt rozmawia Marcin Lachowski. >>

Kiedy ustanawialiśmy założenia Galerii Białej, podkreślaliśmy, że będziemy pokazywać sztukę młodych i do dziś nic się nie zmieniło. Myślę czasem, że nieporozumieniem jest to, że funkcjonujemy już 26 lat i do tej pory nie pojawili się młodzi, którzy wywieźliby nas na taczkach.

>>

O Galerii Kont, Lubelskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych i Warsztatach Kultury ze Zbigniewem Sobczukiem rozmawia Marta Ryczkowska. >>

Historia lubelskich galerii sztuki współczesnej sięga połowy lat 50. Najstarsza z nich – Biuro Wystaw Artystycznych (BWA) – została powołana w 1956 roku, realizując wiele pionierskich przedsięwzięć artystycznych w kolejnych dekadach. Obok niej szczególnie ważne miejsce zajęły Galeria Biała, Galeria Kont, oraz najmłodsza z nich, związana z Lubelskim Towarzystwem Zachęty Sztuk Pięknych – Galeria Lipowa 13.

>>

Z Ewą Machnio i Agatą Skwarczyńską, kuratorkami sekcji narodowej, architektonicznej i prezentacji kostiumu ekstremalnego, autorkami oprawy plastycznej rozmawia Justyna Czarnota. >>

Dynamicznie rozwijająca się sieć publicznych kolekcji w Polsce w ostatnich latach zmieniła krajobraz sztuki w Polsce.  Do dawniejszych instytucji muzealnych, galeryjnych dołączyły regionalne kolekcje sztuki – Zachęty Sztuk Pięknych. Ich pojawienie się wpłynęło na strukturę rynku sztuki, ale też prowokuje do namysłu nad założeniami i powinnościami publicznych kolekcji. >>

Przypuszczam, że większość dzisiejszych problemów dyskutowanych w temacie kolekcjonowania sztuki da się sprowadzić do jednego pytania/metafory: czy kolekcjonować suknie balowe, czy przepocone (nawet w słusznej sprawie) podkoszulki?  >>

W obowiązujących przepisach brakuje legalnej definicji społecznej kolekcji sztuki współczesnej. Oczywiście w sensie instytucjonalnym nie każdy będzie mógł dowolnie nią dysponować, jednak brak definicji pozwala na zachowanie szerokiej autonomii podmiotom tworzącym takie kolekcje. >>

Po co gromadzić dzieła sztuki, grzebać się w przeszłości, patrzeć jak te nowo nabyte starzeją się i porastają kurzem, jak ich siła oddziaływania się zmienia, jak boleśnie weryfikuje je czas. Czy nie lepiej zajmować się żywą sztuką, tu i teraz realizować efemeryczne projekty? >>

Wystawa jest przestrzenią przemiany, w której transformacji doznają wchodzące w skład zbioru przedmioty, gdzie wchodząc sami doznajemy transformacji. W każdym razie i w jakimś sensie przestrzeń wystawy to przestrzeń aktywna, działająca. >>

Lubuska Zachęta Sztuki Współczesnej powstała jako ostatnie chyba ze stowarzyszeń społecznych kolekcji w Polsce. Region lubuski, sztucznie wygenerowany przez powojenną geopolitykę, wydawał się być dobrym polem do testowania możliwości społeczeństwa obywatelskiego.  >>

Po ponad dziesięciu latach od ogłoszenia przez krytyka „epoki kuratorów” sytuacja nie uległa zmianie, a kurator to wciąż osoba kluczowa dla obiegu sztuki. >>

Kolekcję Sztuki Współczesnej CSW na tle innych zbiorów tego typu wyróżnia jej międzynarodowy charakter. Jednocześnie przedstawia ona reprezentatywne przykłady zbieżności inspiracji i praktyk w obszarze sztuki światowej ostatnich lat, pozwalając zarazem na identyfikację autonomicznych cech sztuki polskiej.

>>

Dolnośląska Zachęta powstała po to, by umożliwić ludziom kontakt ze współczesną sztuką i zachęcić do obcowania z nią. >>

Mając niespełna sześćdziesiąt lat spostrzegam, że jestem właściwie pejzażystą. […] Czuję się w pejzażu cudownie, zwłaszcza takim, gdzie nic nie ma poza ciszą i samotnością, a zwłaszcza żadnych ludzi, którzy przeszkadzają gapiąc się.

>>

Interesowały go uniwersalia w znaczeniu najważniejszych wyróżników estetycznych uniwersalnego obrazu/odbicia. W swych pracach pozostawiał okruchy/ślady swej egzystencji.  >>

Patrzyłam kiedyś, jak mała dziewczynka bawiła się lalką, i nagle od strony tej dziewczynki zaczęły dobiegać dziwne dźwięki. Głośne i jakieś nieludzkie, do niczego nie pasujące. Potem chwila przerwy i znowu. Przerwa i znów, jakby ktoś bardzo powoli puszczał w ruch jakąś upiorną maszynerię. To dziewczynka rozmawiała z lalką i te wydobywające się z trzewi dziewczynki trzaski i dudnienia to były właśnie kwestie lalki. W przerwach zaś dziewczynka mówiła za siebie, zupełnie normalnie. >>

Rysunki Benka Homziuka pulsują – tak, jak pulsuje proza Schulza. I tu, i tam formy roją się niepokojąco. Świat, z jednej strony, jawi się jako ledwie pozszywany z postrzępionych kawałków starego, przetartego płótna, z drugiej zaś – jako całkowity, przemyślany projekt niewidzialnego Reżysera.

>>

Staram się tworzyć dla określonej grupy odbiorców o konkretnych potrzebach psychoterapeutycznych, tak, aby moje filmy mogły być wykorzystane w terapii. Pozbywam się wyrzutów sumienia, takich jak na przykład tworzenie tzw. „sztuki dla sztuki”.Nie chcę robić sztuki o niczym. >>

Za pomocą metalowych odpadów i złomu oraz materiałów syntetycznych, César wyczarował jeden z najbardziej przekonujących symboli nowoczesności drugiej połowy XX wieku. >>

Nikt z fotografujących oblicza Polski lat 30. XX wieku — w tym Kazimierza nad Wisłą, Lublina czy innych regionów — nie spodziewał się tego, co stało się podczas II Wojny Światowej. >>

- Dlaczego to Chagall maluje Kneset, a nie malarz rdzennie izraelski? Związany z lokalnym kontekstem?
- Ale to właśnie Chagall bardziej pasuje do Żydów!
To fragment dyskusji z sympozjum na temat sztuki izraelskiej z 1966 r. Izraelskość Chagalla podważał Itzhak Danziger, jeden z artystów związanych z lewicowym ruchem Nowych Kananejczyków. >>

Kiedy wiosną 1964 roku delegacje lokalnych urzędników ogłosiły przygotowującym się do opuszczenia kwater Cyganom, że w tym roku tabory nie wyruszą, nikt nie był w stanie przewidzieć  skutków tej akcji. Członkowie starszyzn dali się skusić obietnicą przydzielenia mieszkań i zapewnienia miejsc pracy i tylko nieliczne rodziny podjęły tradycyjną wędrówkę. >>

Historia sztuki Ukrainy to miszmasz paradoksów, niezgodnych, często przeciwnych zjawisk, które pojawiały się w tym samym czasie. Warunki, w jakich to się odbywało stworzyły unikalny kulturowy kontekst. Nie znajdziemy do niego analogii w światowej historii sztuki.  >>

Na Ukrainie technologia mediów jest pojęciem nowym. Ma ono duży potencjał, ale póki co do tego nowatorskiego podejścia stopniowo przyzwyczajają się nie tylko artyści, ale i ich publiczność. Art-media mają sens tylko wtedy, kiedy docierają do swoich odbiorców. Póki co Ukraina stawia pierwsze kroki w tym kierunku. >>

Podczas obchodów rocznicy Rewolucji Październikowej w roku 2005 grupa R.E.P. niosła transparenty z podobiznami Warhola i Beuysa. Hasło Warhola: „Oh, when I will be famous, when it will happen?” użyte jako manifestacyjny slogan nie wnosiło zupełnie nic. Uświadamiało natomiast propagandowy charakter takich wystąpień. >>

Według Bachtina, człowiek istnieje jako „ja” i „inny”, te dwa elementy są nierozłączne i wzajemnie się uzupełniają. Nabywanie samoświadomości polega na odnalezieniu siebie w „innym” i „innego” w sobie. Autor natomiast (artysta) dysponuje tak złożoną i wielobarwną osobowością, iż jest w stanie obdzielić nią stworzone przez siebie postaci, nadając im status pełnowymiarowych indywidualności. >>

Osiedle Słowackiego Oskara i Zofii Hansenów  to realizacja Formy Otwartej, architektura zaprojektowana tak, by możliwie swobodnie przekształcać i rozwijać ją w zależności od potrzeb, architektura dla ludzi, a nie przestrzenny fetysz, pomnik stworzony dla uwielbienia fundatora i twórcy. Czy można traktować Formę Otwartą tak, jak traktuje się zamknięte formalnie, skończone dzieła architektury historycznej? >>

W 2006 roku Mirosław Bałka wziął udział w międzynarodowym projekcie dotyczącym przestrzeni miejskiej „Ideal City – Invisible Cities” (Zamość – Poczdam) w Zamościu. Stworzył ścianę, która swoją formą i wymową nawiązywała do obozu w Auschwitz. Tym sposobem skierował dyskusję o utopii idealnego miasta w obszar, w którym utopia zmaterializowała się wraz z najgorszymi jej konsekwencjami. >>

Od początku, od narodzenia człowiekowi towarzyszą marzenia i fantazje zrodzone z pragnienia. Homo sapiens produkuje narzędzia, żywność, odzież i tworzy schronienia. Tak zaczynano. >>

Załóżmy, że jesteśmy miastem, które otrzymało tytuł Europejskiej Stolicy Kultury. Czy nie damy „omamić się złotem”? Czy starczy nam sił, by zbudować miasto twórcze – miasto, w którym ma odzwierciedlać się pomysł zapoczątkowany w 1985 roku przez ówczesną minister kultury Grecji – Melinę Mercouri. Była ona jedną z najsłynniejszych aktorek europejskich, która do idei desygnowania miast jako kulturalnych stolic Europy musiała przekonać wielu takich, którzy słysząc słowo „kultura” – „może nie sięgali od razu po rewolwer, ale dawali wyraźne oznaki zniecierpliwienia lub głębokiego znudzenia”. >>