W dzielnicy, której mieszkańców nie łączy żadna tożsamość miejsca, animatorzy wymyślili prostą grę opartą na historycznej mistyfikacji, aby tę tożsamość stworzyć. >>
W dzielnicy, której mieszkańców nie łączy żadna tożsamość miejsca, animatorzy wymyślili prostą grę opartą na historycznej mistyfikacji, aby tę tożsamość stworzyć. >>
W niewielkiej kawalerce panowała ciężka atmosfera. Beata przy stole pochyla się nad białą kartką. Tylko nie to. Ucieknie w obraz… Siadam naprzeciw, biorę ołówek i zaczynam się wtrącać. Pędzel Beaty z furią ląduje na ziemi. Kieruję swój w jej stronę i podniesionym głosem mówię: „Graj!”. Zdziwienie, a jednak gra zostaje podjęta. Obraz zaczyna się toczyć, napięcie się równoważy – jest dialog. >>
„Gra w Przestrzeń” to edukacyjna zabawa pozwalająca laikowi zapoznać się z abecadłem czytania krajobrazu i przez to lepiej dostrzegać brzydotę i piękno otoczenia. Jej historia zaczęła się 20 lat temu, a założenia dotykają podstaw naszych relacji z innymi ludźmi. >>
miasto i obywatele
nr 25 sierpień 2010
gry, kultura przestrzeni, partycypacja, społeczeństwo obywatelskie, zabawa
Za jedną z tendencji dominujących we współczesnej praktyce dramatopisarskiej można uznać powstawanie takich form pisania dla teatru, które posiadają czytelne związki z estetyką nowych mediów – telewizji, internetu, gier komputerowych – oraz z właściwymi jej technikami tworzenia efektów realności. >>
dramat, gry, nowe media, teatr