kultura enter miesięcznik wymiany idei

Я пазнаёмілася з ім пасля таго, як яго не стала. Спачатку ўбачыла яго нуду, затым пачула яго імя, што стала гучаць вакол мяне ўсё часцей, потым даведалася, што ён паэт і, нарэшце, у маё жыццё ўвайшоў яго міф. >>

Ён не проста здзясняе творчую канцэпцыю накшталт таго, што робіць расейская арт-групоўка “Вайна”. Ён сам ёсць Вайна, але вайна па-беларуску. >>

Ёсць адна рыса ў абліччы Гены Хацкевіча, якую інакш як сонечнасць і не назавеш. Ён увесь ззяе. Чырвоны, блакітны, жоўты колеры перамешваюцца ў ім, каб ствараць непоўторнае аптымістычнае каледаскапічнае ззянне. >>

“Яго працы нельга назваць страшнымі ці пачварнымі. Так, у першы момант узнікае адчуванне страху, але пры гэтым адарвацца ад гэтых “гісторый” немагчыма. Гэта прыгажосць агіднасці, прыгажосць жаху той рэальнасці, якая прысутнічае ў нашым жыцці. >>

На выхадзе з метро стаіць старая жанчына ў доўгім шэрым палітоне. У руцэ валізка. Нічога адметнага. Шэрая жанчына. Шэры да самай зямлі палітон. Шэрая валізка. З шэрых вуснай да цябе ляціць шархатлівы шэпт: “Хлопцы, цэгарэты, цыгарэты!” >>

Са снежня мінулага года Беларускі свабодны тэатр быў пастаўлены не толькі ва ўмовы існавання «па той бок» беларускай культуры, але ў прынцыпе Беларусі. Для гледача, у якога існуе патрэба ў іншым, нязручным, правакацыйным мастацтве, безумоўна, гэты год прайшоў без тэатра. >>

Мастак “вывучае” герояў сучасных коміксаў і мультфільмаў і, выкарыстоўваючы дадатковыя словы і прадметы, стварае новы кантэкст для іх інтэрпрэтацыі. >>

Беларускія журналісты назывуць Іллю Чарапко-Самахвалава, лідара музычных праектаў “Касіяпея” і “Пятля Прыхільнасці”, “лірычнымгероем” i ўнікумам беларускай альтэрнатыўнай музыкі”.Сёлета Ілля ўжо ў другі раз быўнамінаваны на вядомую расійскую прэмію ў вобласці альтэрнатыўнай музыкі “Стэпавы воўк”. >>

У гэтым годзе з 23 чэрвеня па 22 ліпеня ў галерэі сучаснага мастацтва «Ў» быў рэалізаваны праект «Aeternus et momentum». У ягоных межах прайшла выстава беларускага мастака, прадстаўніка стрыт-арту Андрэя Бусла, дыскусія пра гэты кірунак у культуры й экспэрымэнтальны музычны канцэрт. >>

Кім Хадзееў, альбо проста Кім, — легендарны дысыдэнт і ўнікальны менскі інтэлектуал савецкіх часоў. Гэта «жывая энцыкляпэдыя», настаўнік многіх таленавітых юнакоў і дзяўчат, што, бы машкара, раіліся вакол яго на працягу 60-х, 70-х, 80-х, 90-х гадоў мінулага стагодзьдзя. >>

Стварэнне люблінскай групы «Замак» аказалася значным не толькі з мясцовай, але агульнапольскай перспектывы,. Можна сказаць, што гэта, безумоўна, найлепш падрыхтаваная «мастацкая рэвалюцыя» у польскім асяроддзі, звязаным з сучасным мастацтвам апошняга паўстагоддзя. >>

Мастак распачаў працоўны працэс у рэальнай прасторы: здзёр з падлогі сінтэтычную плітку, змясціў яе на сцены галерэі, зрабіўшы своеасаблівую інверсію, змяніўшы пункты арыентацыі, узняўшы звычайную рэч да рангу татальнай перабудовы інтэр’еру. >>

Люблін быў адным з нешматлікіх гарадоў, дзе мастакі мелі магчымасць свабоднага самавыяўлення ў складаныя 1970-1980 гады. Адсюль паходзяць творцы, якія сёння лічацца галоўнымі прадстаўнікамі польскага перформансу. Не здзіўляюць словы Збігнева Варпэхоўскага, які ў 1984 г. напісаў: „[…] Люблін бачыў найбольш перформансаў”. >>

Дзейнасць Бароўскага палягала ў «бесперапынным падважванні папярэдніх дасягненняў». Ці можна было пайсці далей? Хіба толькі пакінуўшы артыстычнае жыццё, не прымаючы гульні з art world’ам, не абдумваючы стратэгіі, адмаўляючыся ад удзелу, выбіраючы маўчанне, што мастак і ўчыніў. >>

Непасрэднае разуменне жыцця як матэрыі ў спалучэнні з неабмежаваным уяўленнем і мэтанакіраванасцю вызначалі спецыфіку трансавангарду ў люблінскім разуменні. Riders of the Lost Black Volga сталі голасам свайго пакалення. >>

З Вальдэмарам Татарчуком, мастаком і дырэктарам галерэі “Лабірынт” размаўляе Марцін Лахоўскі. >>

Калі мы вызначалі прынцыпы дзейнасці Белай галерэі, то падкрэслівалі, што будзем паказваць мастацтва маладых, і да сёння гэта не змянілася. Я часам думаю, што гэта непаразуменне – мы працуем ужо 26 год і да гэтай пары не з’явіліся маладыя, якія б павывозілі нас на тачках.

>>

Пра галерэю «Конт», Люблінскае Таварыства заахвочвання мастацтва і Семінары Культуры са Збігневам Сабчуком размаўляе Марта Рычкоўска. >>

>>

Гісторыя люблінскіх галерэй сучаснага мастацтва пачалася ў палове 1950-х. Найстарэйшая з іх – Бюро Мастацкіх выставаў (BWA) – была створаная ў 1956 годзе, і ў наступныя дзесяцігоддзі здзейсніла шматлікія шматлікія мастацкія праекты.  Апрача BWA, асабліва важнае месца займаюць Белая галерэя,галерэя “Конт”, а таксама самая маладая з іх, звязаная з Люблінскім Таварыствам заахвочвання мастацтва – галерэя Ліпова, 13. >>

>>

Powstanie lubelskiej grupy „Zamek” okazało się znaczące nie tylko w perspektywie lokalnej, ale i ogólnopolskiej. Można powiedzieć, że była to zdecydowanie najlepiej przygotowana „rewolucja artystyczna” w polskim środowisku związanym ze sztuką współczesną ostatniego półwiecza.

>>

Artysta zainicjował proces pracy w realnej przestrzeni: zdarł z podłogi płytki PCV, umieszczając je na ścianach galerii, dokonując swoistej inwersji, zmiany punktów orientacji, monumentalizując zwykły przedmiot do rangi totalnej aranżacji wnętrza.

>>

Lublin był jednym z nielicznych miast, gdzie artyści mieli możliwość swobodnej wypowiedzi w trudnych latach 70. i 80. Stąd pochodzą artyści, dziś uchodzący za czołowych reprezentantów polskiego performansu. Nie dziwią słowa Zbigniewa Warpechowskiego, który w 1984 r. napisał: „[…] Lublin oglądał najwięcej performance’ów”. >>

Aktywność Borowskiego polegała na „permanentnym kwestionowaniu dotychczasowych osiągnięć”. Czy można było pójść dalej? Chyba tylko wycofując się z życia artystycznego, nie podejmując gry z art worldem, nie obmyślając strategii, odmawiając udziału, wybierając milczenie, co też artysta zrobił. >>

Bezpośrednie traktowanie życia, jako materii w połączeniu z nieokiełznaną wyobraźnią i determinacją, jaka cechowała artystów, stanowiły o specyfice transawangardy w lubelskim wydaniu. Riders of the Lost Black Volga stali się głosem swojego pokolenia. >>

Z Waldemarem Tatarczukiem, artystą i dyrektorem Galerii Labirynt rozmawia Marcin Lachowski. >>

Kiedy ustanawialiśmy założenia Galerii Białej, podkreślaliśmy, że będziemy pokazywać sztukę młodych i do dziś nic się nie zmieniło. Myślę czasem, że nieporozumieniem jest to, że funkcjonujemy już 26 lat i do tej pory nie pojawili się młodzi, którzy wywieźliby nas na taczkach.

>>

O Galerii Kont, Lubelskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych i Warsztatach Kultury ze Zbigniewem Sobczukiem rozmawia Marta Ryczkowska. >>

Historia lubelskich galerii sztuki współczesnej sięga połowy lat 50. Najstarsza z nich – Biuro Wystaw Artystycznych (BWA) – została powołana w 1956 roku, realizując wiele pionierskich przedsięwzięć artystycznych w kolejnych dekadach. Obok niej szczególnie ważne miejsce zajęły Galeria Biała, Galeria Kont, oraz najmłodsza z nich, związana z Lubelskim Towarzystwem Zachęty Sztuk Pięknych – Galeria Lipowa 13.

>>