kultura enter miesięcznik wymiany idei

Проект «Яна не можа сказаць НЕБА» представлял галерею “Ў” на ярмарке современного искусства ARTVILNIUS’11 (13.07.2011 – 17.07.2011), где он стал лауреатом в номинации “Лучшая экспозиция зарубежной галереи”. Что стало причиной успеха, и почему именно этот проект был удостоен внимания международного арт-сообщества? >>

Міжнароднае біеннале мастацтва ў Венецыі становіцца спосабам распавесці пра сябе, стварыць уласны імідж. Аднак надалей лічыцца адным з інструментаў, якія выкарыстоўвае дзяржава. Гаворка ідзе пра культурную дыпламатыю з усімі яе ўласцівасцямі. >>

«Мы паспрабавалі паразважаць пра тое, чаму Беларусь такая непрывабная для ўсяго свету, такая несэксуальная. Магчыма, таму, што сэксуальнасць краіны — гэта горы, мора, нафта, дыяменты. А ўсё, што ў нас ёсць, — гэта людзі, а людзі — прадукт нізкага попыту. І ўсё, што застаецца плоскай краіне, — распрануцца перад усім светам, але ўсё адно гэтага будзе недастаткова». >>

Пачаткі феміністычнага мастацтва прыпадаюць на 1970-ыя. Аднак з-за жалезнай заслоны, а таксама з-за культывавання традыцыйных каштоўнасцяў сам фемінізм як грамадскі рух і крытычная пазіцыя амаль адсутнічаў. >>

У 2004 годзе польскае Міністэрства культуры стварыла праграму “Знакі часу”. Ідэяй тадышняга кіраўніка міністэрства – Вальдэмара Дамброўскага – было стварэнне рэгіянальных калекцый, якія ў будучыні меліся стаць зародкам установаў, якія б займаліся найноўшым мастацтвам.

>>

Шукаць прыгожае ў брыдкім, імкнуцца да прыгажосці і адмаўляць яе, змагацца са страхамі, робячы іх тэмамі сваіх прац – творчасць беларускай мастачкі Антаніны Слабодчыкавай такая ж супярэчлівая, як і яе жыццёвы шлях. >>

Грамадская трансфармацыя ў Польшчы выклікала змены літаральна ва ўсіх сферах жыцця: ад найбольш уплывовых асоб (вядомыя творцы і крытыкі папярэдніх дзесяцігоддзяў хутка саступілі месца іншым), праз ажыўленне публічных установаў, аж да змены характару мастацтва. >>

Понятие «время» обладает внутренней амбивалентностью. Оно может замедляться, образуя темпоральные лакуны, или, наоборот, ускоряться, формируя стремительные водовороты, в зависимости от некоторых внешних условий и психологических состояний человека.

>>

Здаецца, ключавым трэндам у сферы фатаграфіі з’яўляецца вяртанне фотадакументалістыкі пасля дзесяцігоддзя сімвалічнага панавання мастацкай фатаграфіі і яе маруднай агоніі ў 1990-х.

>>

Павел Альтхамэр,  Катажына Казыра і Артур Жміеўскі належаць да найбольш распазнавальных польскіх мастакоў. Гэтая тройка пазнаёмілася ў майстэрні Гжэгажа Кавальскага на аддзяленні скульптуры Варшаўскай Акадэміі мастацтва. Майстэрню называлі Кавальняй. >>

Інтрыгоўная ўласцівасць мастацтва перформансу – гэта яго няўлоўнасць і немагчымасць пастаяннага, сталага назірання за ім, што істотна ўскладняе ўсялякія спробы акрэсліць гэтую з’яву з больш аддаленай часавай перспектывы. >>

Беларуская літаратура нагадвае часам горад у аблозе, якая трымаецца так даўно, што гараджане ўжо не памятаюць, ці бывае іначай. Жыццё ў горадзе ідзе, бо зямля тут незвычайная – крыніцы, радовішчы, батонныя ды каўбасныя дрэвы і ўсё такое. >>

Гутарка з Войцехам Крукоўскім – мастаком, гісторыкам мастацтва, дырэктарам Цэнтру сучаснага мастацтва ў Варшаве (1990-2010). >>

Я пазнаёмілася з ім пасля таго, як яго не стала. Спачатку ўбачыла яго нуду, затым пачула яго імя, што стала гучаць вакол мяне ўсё часцей, потым даведалася, што ён паэт і, нарэшце, у маё жыццё ўвайшоў яго міф. >>

Ён не проста здзясняе творчую канцэпцыю накшталт таго, што робіць расейская арт-групоўка “Вайна”. Ён сам ёсць Вайна, але вайна па-беларуску. >>

Ёсць адна рыса ў абліччы Гены Хацкевіча, якую інакш як сонечнасць і не назавеш. Ён увесь ззяе. Чырвоны, блакітны, жоўты колеры перамешваюцца ў ім, каб ствараць непоўторнае аптымістычнае каледаскапічнае ззянне. >>

“Яго працы нельга назваць страшнымі ці пачварнымі. Так, у першы момант узнікае адчуванне страху, але пры гэтым адарвацца ад гэтых “гісторый” немагчыма. Гэта прыгажосць агіднасці, прыгажосць жаху той рэальнасці, якая прысутнічае ў нашым жыцці. >>

На выхадзе з метро стаіць старая жанчына ў доўгім шэрым палітоне. У руцэ валізка. Нічога адметнага. Шэрая жанчына. Шэры да самай зямлі палітон. Шэрая валізка. З шэрых вуснай да цябе ляціць шархатлівы шэпт: “Хлопцы, цэгарэты, цыгарэты!” >>

Са снежня мінулага года Беларускі свабодны тэатр быў пастаўлены не толькі ва ўмовы існавання «па той бок» беларускай культуры, але ў прынцыпе Беларусі. Для гледача, у якога існуе патрэба ў іншым, нязручным, правакацыйным мастацтве, безумоўна, гэты год прайшоў без тэатра. >>

Мастак “вывучае” герояў сучасных коміксаў і мультфільмаў і, выкарыстоўваючы дадатковыя словы і прадметы, стварае новы кантэкст для іх інтэрпрэтацыі. >>

Беларускія журналісты назывуць Іллю Чарапко-Самахвалава, лідара музычных праектаў “Касіяпея” і “Пятля Прыхільнасці”, “лірычнымгероем” i ўнікумам беларускай альтэрнатыўнай музыкі”.Сёлета Ілля ўжо ў другі раз быўнамінаваны на вядомую расійскую прэмію ў вобласці альтэрнатыўнай музыкі “Стэпавы воўк”. >>

У гэтым годзе з 23 чэрвеня па 22 ліпеня ў галерэі сучаснага мастацтва «Ў» быў рэалізаваны праект «Aeternus et momentum». У ягоных межах прайшла выстава беларускага мастака, прадстаўніка стрыт-арту Андрэя Бусла, дыскусія пра гэты кірунак у культуры й экспэрымэнтальны музычны канцэрт. >>

Кім Хадзееў, альбо проста Кім, — легендарны дысыдэнт і ўнікальны менскі інтэлектуал савецкіх часоў. Гэта «жывая энцыкляпэдыя», настаўнік многіх таленавітых юнакоў і дзяўчат, што, бы машкара, раіліся вакол яго на працягу 60-х, 70-х, 80-х, 90-х гадоў мінулага стагодзьдзя. >>

Poznałam go już po tym, gdy odszedł. Na początku zobaczyłam jego przygnębienie, potem usłyszałam jego imię, które coraz częściej zaczęło pojawiać się w moim otoczeniu, następnie dowiedziałam się, że jest poetą i, nareszcie, do mojego życia wkroczył jego mit. >>

W jego wykonaniu to nie jest zwykła realizacja twórczej koncepcji, jak jest to w przypadku rosyjskiej grupy artystycznej „War”. On sam jest Wojną, ale wojną w stylu białoruskim. >>

Była pewna cecha w wyglądzie Gieny Hackiewicza, którą inaczej niż promienistość nie można określić. Cały promienieje. Czerwony, błękitny, żółty – kolory kumulowały się w jego wyglądzie, żeby zabłysnąć niepowtarzalnie optymistycznym kalejdoskopowym promieniowaniem. >>

Jego prac nie można określać jako przerażające czy okropne. Rzeczywiście, na pierwszy rzut oka pojawia się strach, ale nie sposób jednak oderwać się od tych „historii”. To jest piękno odrażające, piękno grozy rzeczywistości, która jest obecna w naszym życiu. >>

Przy wyjściu z metra stale stoi kobieta w długim szarym palcie. W ręku ma walizkę. Nic szczególnego. Szara kobieca postać. Szare do ziemi palto. Szara walizka. Z szarych ust dobiega cię szept: „Chłopaki, papierosy, papierosy!”. >>

W grudniu ubiegłego roku Białoruski Wolny Teatr (WT) znalazł się w warunkach bycia nie tylko „po tamtej stronie” kultury białoruskiej, ale w zasadzie poza Białorusią. Widz, który ma potrzebę innej, niezręcznej, prowokującej sztuki, z pewnością w tym roku został pozbawiony teatru.
>>

Artysta „studiuje” bohaterów współczesnych komiksów oraz kreskówek, żeby – wykorzystując dodatkowe wyrazy i przedmioty – tworzyć nowy kontekst dla interpretacji.

>>

Ilyę Charapko-Samokhvalova, lidera projektów muzycznych Cassiopeia oraz Petlya Pristrastiya, dziennikarze białoruscy określają „bohaterem lirycznym” i „fenomenem białoruskiej muzyki alternatywnej”. W tym roku Ilya po raz drugi został nominowany do znanej w Rosji nagrody w dziedzinie muzyki alternatywnej Wilk Stepowy (Steppenwolf). >>

W tym roku w dniach od 23 czerwca do 22 lipca w Galerii Sztuki Współczesnej „Ŭ” realizowany był projekt „Aeternus et momentum”. W ramach projektu odbyła się prezentacja białoruskiego artysty, przedstawiciela street artu, Andreya Busla, a także dyskusja na temat tego kierunku oraz eksperymentalny koncert muzyczny. >>

Kim Hadziejeu lub po prostu Kim – legendarny dysydent oraz unikatowy miński intelektualista z czasów radzieckich. To żywa encyklopedia, nauczyciel wielu utalentowanych chłopaków oraz dziewcząt, którzy jak muszki roili się dookoła niego w latach sześćdziesiątych–dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia. >>

Стварэнне люблінскай групы «Замак» аказалася значным не толькі з мясцовай, але агульнапольскай перспектывы,. Можна сказаць, што гэта, безумоўна, найлепш падрыхтаваная «мастацкая рэвалюцыя» у польскім асяроддзі, звязаным з сучасным мастацтвам апошняга паўстагоддзя. >>

Мастак распачаў працоўны працэс у рэальнай прасторы: здзёр з падлогі сінтэтычную плітку, змясціў яе на сцены галерэі, зрабіўшы своеасаблівую інверсію, змяніўшы пункты арыентацыі, узняўшы звычайную рэч да рангу татальнай перабудовы інтэр’еру. >>

Люблін быў адным з нешматлікіх гарадоў, дзе мастакі мелі магчымасць свабоднага самавыяўлення ў складаныя 1970-1980 гады. Адсюль паходзяць творцы, якія сёння лічацца галоўнымі прадстаўнікамі польскага перформансу. Не здзіўляюць словы Збігнева Варпэхоўскага, які ў 1984 г. напісаў: „[…] Люблін бачыў найбольш перформансаў”. >>

Дзейнасць Бароўскага палягала ў «бесперапынным падважванні папярэдніх дасягненняў». Ці можна было пайсці далей? Хіба толькі пакінуўшы артыстычнае жыццё, не прымаючы гульні з art world’ам, не абдумваючы стратэгіі, адмаўляючыся ад удзелу, выбіраючы маўчанне, што мастак і ўчыніў. >>

Непасрэднае разуменне жыцця як матэрыі ў спалучэнні з неабмежаваным уяўленнем і мэтанакіраванасцю вызначалі спецыфіку трансавангарду ў люблінскім разуменні. Riders of the Lost Black Volga сталі голасам свайго пакалення. >>

З Вальдэмарам Татарчуком, мастаком і дырэктарам галерэі “Лабірынт” размаўляе Марцін Лахоўскі. >>

Калі мы вызначалі прынцыпы дзейнасці Белай галерэі, то падкрэслівалі, што будзем паказваць мастацтва маладых, і да сёння гэта не змянілася. Я часам думаю, што гэта непаразуменне – мы працуем ужо 26 год і да гэтай пары не з’явіліся маладыя, якія б павывозілі нас на тачках.

>>

Пра галерэю «Конт», Люблінскае Таварыства заахвочвання мастацтва і Семінары Культуры са Збігневам Сабчуком размаўляе Марта Рычкоўска. >>

>>

Гісторыя люблінскіх галерэй сучаснага мастацтва пачалася ў палове 1950-х. Найстарэйшая з іх – Бюро Мастацкіх выставаў (BWA) – была створаная ў 1956 годзе, і ў наступныя дзесяцігоддзі здзейсніла шматлікія шматлікія мастацкія праекты.  Апрача BWA, асабліва важнае месца займаюць Белая галерэя,галерэя “Конт”, а таксама самая маладая з іх, звязаная з Люблінскім Таварыствам заахвочвання мастацтва – галерэя Ліпова, 13. >>

>>

Powstanie lubelskiej grupy „Zamek” okazało się znaczące nie tylko w perspektywie lokalnej, ale i ogólnopolskiej. Można powiedzieć, że była to zdecydowanie najlepiej przygotowana „rewolucja artystyczna” w polskim środowisku związanym ze sztuką współczesną ostatniego półwiecza.

>>

Artysta zainicjował proces pracy w realnej przestrzeni: zdarł z podłogi płytki PCV, umieszczając je na ścianach galerii, dokonując swoistej inwersji, zmiany punktów orientacji, monumentalizując zwykły przedmiot do rangi totalnej aranżacji wnętrza.

>>

Lublin był jednym z nielicznych miast, gdzie artyści mieli możliwość swobodnej wypowiedzi w trudnych latach 70. i 80. Stąd pochodzą artyści, dziś uchodzący za czołowych reprezentantów polskiego performansu. Nie dziwią słowa Zbigniewa Warpechowskiego, który w 1984 r. napisał: „[…] Lublin oglądał najwięcej performance’ów”. >>

Aktywność Borowskiego polegała na „permanentnym kwestionowaniu dotychczasowych osiągnięć”. Czy można było pójść dalej? Chyba tylko wycofując się z życia artystycznego, nie podejmując gry z art worldem, nie obmyślając strategii, odmawiając udziału, wybierając milczenie, co też artysta zrobił. >>

Bezpośrednie traktowanie życia, jako materii w połączeniu z nieokiełznaną wyobraźnią i determinacją, jaka cechowała artystów, stanowiły o specyfice transawangardy w lubelskim wydaniu. Riders of the Lost Black Volga stali się głosem swojego pokolenia. >>

Z Waldemarem Tatarczukiem, artystą i dyrektorem Galerii Labirynt rozmawia Marcin Lachowski. >>

Kiedy ustanawialiśmy założenia Galerii Białej, podkreślaliśmy, że będziemy pokazywać sztukę młodych i do dziś nic się nie zmieniło. Myślę czasem, że nieporozumieniem jest to, że funkcjonujemy już 26 lat i do tej pory nie pojawili się młodzi, którzy wywieźliby nas na taczkach.

>>

O Galerii Kont, Lubelskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych i Warsztatach Kultury ze Zbigniewem Sobczukiem rozmawia Marta Ryczkowska. >>

Historia lubelskich galerii sztuki współczesnej sięga połowy lat 50. Najstarsza z nich – Biuro Wystaw Artystycznych (BWA) – została powołana w 1956 roku, realizując wiele pionierskich przedsięwzięć artystycznych w kolejnych dekadach. Obok niej szczególnie ważne miejsce zajęły Galeria Biała, Galeria Kont, oraz najmłodsza z nich, związana z Lubelskim Towarzystwem Zachęty Sztuk Pięknych – Galeria Lipowa 13.

>>