kultura enter miesięcznik wymiany idei

Multimedialny festiwal w zamyśle oparty na edynburskim przeglądzie o tej samej nazwie, to impreza o solidnych korzeniach. Obejmuje pięć profili – teatr, taniec, sztuki plastyczne, muzyka, film – na miarę stolicy kultury, którą mianowany został Wrocław na rok 2016. >>

Najnowszy balet Krzysztofa Pastora I przejdą deszcze… przywołuje tak nośne ostatnimi czasy w dyskursie humanistycznym kategorie, jak pamięć, historia, relacja pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, tożsamość. Na poziomie założeń i koncepcji przełamywał stereotyp i kontekst, w jakim zazwyczaj umieszcza się balet, rozumiany przede wszystkim jako sztuka podkreślająca walory estetyczne poruszającego się ciała. >>

Pierwsze wrażenia po Kongresie Tańca koncentrują się wokół wyliczenia niedostatków i wieloletnich zaniedbań w polskim tańcu.  Strumień rozterek musiał w końcu znaleźć swoje ujście na forum publicznym, a wątpliwości zostać głośno nazwane. Wniosek po Kongresie jest prosty – wszystko zostało już wypowiedziane i w końcu nadszedł czas na działanie. >>

Butoh jest złożonym procesem, u podstaw którego leży założenie jedności psychofizycznej człowieka. Jego potencjał wykorzystuje się w pracy zarówno z osobami z różnymi rodzajami zaburzeń, jak i osobami zdrowymi, które widzą w tańcu klucz do samopoznania. >>

Organizatorzy nakłuwali muzyczny balonik z różnych stron, świadomi, że same spektakle nie są w stanie dać obrazu muzyki w teatrze tańca.  >>

Jakim przeobrażeniom uległa świadomość tancerzy z plemienia Nuna po tym, gdy udali się w wielką podróż do odległego i nieznanego Wrocławia? Czy paradoksalnie to spotkanie z Innym, które widzom Brave Festival przybliżyło ginącą tradycję, nie przyczyni się do jej szybszego rozpadu w miejscu, skąd pochodzi? W tym właśnie tkwi całe ryzyko międzykulturowych kontaktów – ich długofalowych skutków nigdy nie można do końca przewidzieć i zaplanować. >>

Rzuciłam moich emerytów na głęboką wodę flamencowego stepu. Zamiast ugrzęznąć i z pokorą wyznać swoją słabość, ci podstępnie powtórzyli każdy zadany rytm. Od tego czasu przygotowanie do zajęć nie było już tak proste, a po trzech latach współpracy narodziły się rasowe, gorącokrwiste flamenquity, krzyczące óle i zadzierające kiecki, nieraz wyżej, niż przyzwoitość pozwala.

>>

Praktyka sceniczna ostatnich dwóch dekad pokazuje, że poszukiwania twórcze choreografów i reżyserów starają się wyjść naprzeciw nowym trendom estetyki doby elektroniki, czego widoczną zapowiedzią stało się chociażby „wkroczenie” do teatru ekranów. >>

Marysia Stokłosa, 'Prawa półkula'

Taniec jako sposób życia, model egzystencji, motor zmian, a zarazem medium, które znakomicie przekazuje wszelkie uwikłania i „przeklęte problemy” współczesności. Odzwierciedlający złożoną tematykę tożsamości, w jej wymiarze indywidualnym (wątki autobiograficzne spektakli), zbiorowym, etnicznym, kulturowym, społecznym… Życie w tańc/u” – tak brzmiało hasło 8. edycji festiwalu „Ciało/Umysł”.

>>

Język i ruch to pojęcia mało kompatybilne a sam teatr tańca często zmusza swoich widzów do zrezygnowania z prób doszukiwania się w choreografii treści. Być może dlatego większość spektakli, które mieliśmy okazję zobaczyć na festiwalu, związek z literaturą miały raczej luźny. Zatem: raczej inspiracja niż interpretacja.

>>

>>

W 1994 roku znany amerykański choreograf Bill T. Jones – ciemnoskóry, HIV-pozytywny homoseksualista – zaprezentował taneczną „sztukę ofiar”, „victim art”, spektakl zatytułowany Still/Here. W tej bardzo amerykańskiej, abstrakcyjnej choreografii, wzięli udział także zarażeni HIV tancerze. >>

O improwizacji w tańcu z Ewą Szubstarską rozmawia Dominika Szala.

>>

Steve Paxton, którego uważa się za ojca techniki „kontakt improwizacji” (z ang. contact improvisation) zwrócił uwagę na fakt, że nie jesteśmy tylko obserwatorami fizycznych zdarzeń. My sami jesteśmy jabłkami Newtona. Tylko jak to jest być spadającym jabłkiem? >>

Partytura spektaklu Paxtona Flat opierała się na katalogu fotografii postur atletów, połączonym z następującymi działaniami: leżenie wzdłuż ściany, chodzenie po kole, zdejmowanie butów, marynarki, koszuli, spodni, zawieszenie ubrań na trzech wieszakach przyklejonych do ciała. Flat jest znaczące na dwóch poziomach: to mała tragedia człowieka we flanelowym garniturze, który nie jest niczym więcej, jak przedmiotem, ale i – komentarz na temat kodów tanecznych, zakwestionowanie tożsamości tańca. Wyłania się z tego zabiegu zasadnicze pytanie: jeżeli istotą tańca nie jest ani specjalny ruch, ani też ruch stricte rytmiczny, to co nią jest? >>

Zrealizował 26 przedstawień, 24 wyreżyserował i opracował choreograficznie, w kilkunastu wystąpił na scenie. Tworzy filmy, performances, wideo instalacje. Wciąż nie czuje się artystą, a zwłaszcza choreografem. Jak sam przyznaje – zajął się tańcem po obejrzeniu przedstawienia Thalassa w choreografii wielkiego Maurice’a Béjarta. Nie podobało mu się – dlatego przygotował własną wizję Stabat Mater. >>

Badając historię amerykańskiego tańca współczesnego nie sposób już dziś nie pisać o zespole Bill’a T. Jones’a i Arniego Zane’a. Podczas gdy wszystkim dobrze znane są nazwiska Marthy Graham, Merce’a Cunninghama czy Twyli Tharp, cięgle mało mówi się o zespole Bill T. Jonesa i Arniego Zane’a oraz ich wkładzie w rozwój amerykańskiego tańca współczesnego.

>>

Narzekania na sytuację polskiego tańca współczesnego powtarzają się w tzw. środowisku od lat. Niemal równie długo promocyjną i popularyzatorską „pracę u podstaw” spełnia w tej dziedzinie Fundacja Ciało/Umysł pod kierownictwem Edyty Kozak. Z jej inicjatywy odbywa się Międzynarodowy Festiwal Tańca Współczesnego Ciało/Umysł, oraz Warszawska Noc Tańca. Pierwsza Noc odbyła się przed rokiem, druga zaś – 12 grudnia 2008.  >>

Francis Bacon, Marc Chagall, Ligia Clark, Max Ernst, Wassily Kandinsky, Frida Khalo, Helio Oiticica, Neo Rauch, Stefano Ricci… Imponujący zestaw artystów! To mistrzowie sztuki, których twórczość, bądź rozważania teoretyczne stanowiły inspirację do powstania aż ośmiu z piętnastu spektakli prezentowanych na listopadowych 12. Międzynarodowych Spotkaniach Teatrów Tańca w Lublinie. >>

W tym roku kluczem, według którego ułożono program Spotkań Teatrów Tańca, były „wzajemne inspiracje teatru tańca i sztuk wizualnych: malarstwa, grafiki, rzeźby, fotografii”. Muszę przyznać, że ta ostatnia decyzja wzbudziła we mnie pewne obawy. Czy ograniczenie się do spektakli bliskich jakiemuś „zadanemu” tematowi – w tym wypadku „inspirowanych” sztukami wizualnymi nie odbędzie się ze szkodą dla tej szerokiej palety różnorodności? >>

Niecały miesiąc minął od zakończenia 12. Międzynarodowych Spotkań Teatrów Tańca. To czas wystarczający, by wrażenia się „uleżały”, ale jeszcze nie zaczęły zacierać się w pamięci, Ja proponuję coś innego – podróż w odleglejszą przeszłość, aż do początków Spotkań. >>

Fenomen buto wymyka się opisom. W relacjach z przedstawień buto dominuje chaos terminologiczny. Krytycy i teoretycy tańca, badacze teatru i widowisk definiują buto jako: rytuał taneczny, transowy teatr, sztukę performatywną. Socjologowie i politolodzy podkreślają w buto jego rewolucyjny, ludowy oraz kontrkulturowy charakter. Kłopot w tym, że wymyka się ono definicjom, przekraczając gatunki sztuki. >>

Uśmiecha się, kiwa głową. Jego oczy jednak są puste, czarne, napełnione jakby płynem, cieczą światów nieodgadnionych, w których porusza się, tańcząc swoje spektakle. Daisuke Yoshimoto. >>

W jakiej sytuacji jest dziś polski teatr tańca? Postaram się odpowiedzieć na to pytanie, z perspektywy krytyka teatralnego, który od kilku lat z uwagą przygląda się temu zjawisku, chce je zrozumieć i docenić. Nie roszczę sobie prawa do obiektywizmu, lecz podejmuję próbę na wskroś subiektywnej syntezy. >>

W jakiej sytuacji jest dziś polski teatr tańca? Postaram się odpowiedzieć na to pytanie, z perspektywy krytyka teatralnego, który od kilku lat z uwagą przygląda się temu zjawisku, chce je zrozumieć i docenić. Nie roszczę sobie prawa do obiektywizmu, lecz podejmuję próbę na wskroś subiektywnej syntezy. >>